SCHRIJVEN

Ken je mijn verhalenbundel al, met de titel Gewoon Doen? Het is een bundel met 25 fictieve korte verhalen, over het leven van mensen met een verstandelijke beperking en van de mensen om hen heen.  In alledaagse gebeurtenissen wordt zichtbaar hoe mooi, pijnlijk en confronterend het is om met, of dichtbij iemand met een dergelijke beperking te leven.
De verhalen zijn deels gebaseerd op mijn eigen ervaringen als moeder van een (inmiddels volwassen) zoon met een verstandelijke beperking, deels op ervaringen van anderen.
Achterin vind je achtergrondinformatie en verwijzingen over de verschillende thema's van de verhalen.

De verhalenbundel Gewoon Doen (128 pag.) is o.a. verkrijgbaar via de webshop van Saam Uitgeverij.

Uit 'Nacht':

Ademloos vouwt Helen haar rechterhand om het kleine hoofdje van haar zoon. Ze voelt zijn warmte en zijn zachte babyhaartjes, ruikt zijn babygeur. Heel even houdt het ritmische draaien van zijn koppie op. Dan ziet ze hoe hij zich met zijn beentjes afzet, in een poging om buiten het bereik van haar hand te komen. Nog steeds blijven zijn ogen dicht.
Helen legt haar hand zacht op zijn buik. Wie ben je? Waar ben je? De nacht lijkt haar zoon mee te nemen naar een verborgen wereld, waar zij niet hoort. Zijn hoofdje begint weer te draaien, eerst met kleine, dan steeds grotere bewegingen. De klap waarmee zijn hoofd keer op keer het ledikant raakt, doet Helen huiveren.

Uit 'Geheim':

Patrick trekt een bedroefd gezicht. ‘Ik ook niet. Alleen maar gezoend.’
‘Echt gezoend? Met je tong in elkaars mond? Getver!’ De herinnering aan de keer dat een buurmeisje en hij, lang geleden, het zoenen uitprobeerden door hun tong in elkaars mond te steken, komt ineens weer boven. Het was zo’n vies en nat gevoel, dat Thijs er nóg van moet rillen.
‘Ja, op de bank in ons groepshuis, maar van de begeleiding moesten we er mee stoppen. Ze zeiden dat dat niet hoorde waar iedereen bij was. Maar we mochten ook niet naar mijn kamer om er mee door te gaan. Dat is toch ook niet eerlijk!’

Haar voet raakt klem tussen twee stenen. Ze wrikt voorzichtig, maar haar enkel protesteert flink. Pas als ze haar veters los weet te krijgen en haar schoen uitdoet, krijgt ze hem tussen de stenen uit. Met een pijnlijke enkel loopt ze het modderige grasland weer in. Ze is het zat. Wil naar huis en de koffie. Bij het bruggetje op weg naar Rande is de klei veranderd in een glijbaan waar ze aan de zijkant omheen probeert te komen. Zonder succes. Ze voelt  haar voet naar voren wegglijden en belandt met een smak die de adem uit haar wegslaat op haar rug in de klei. Een paar ganzen vliegen met veel lawaai naast haar omhoog en lijken haar uit te lachen. Als ze haar ogen opendoet, ziet de wereld om haar heen er ineens heel anders uit. Koude grond. Hoge gele halmen waardoorheen het grasland schemert. En in de lucht lange wolkenslierten, veel blauw, en heel veel vogels. Het is een enorme en prachtige leegte. Zó vaak al gezien. En toch voor het eerst. Verwonderd blijft ze liggen, terwijl een koude natte plek op haar rug steeds groter wordt en de ruimte haar hoofd vult. Een lach borrelt op. Het zou een Loesje-spreuk kunnen zijn: ‘Zie je het niet meer zitten, ga dan liggen!’